Yüzünü ekşitti ve yüz çevirdi,

Kör adam kendisine geldi diye.

Nereden bileceksin, belki de o arınacaktı?

Yahut öğüt alacaktı da o öğüt kendisine fayda verecekti.

Kendini her türlü ihtiyacın üstünde zengin sayan kimseye gelince,

Sen ona yönelip ilgi gösteriyorsun.

Oysa onun arınmamasından sen sorumlu değilsin.

Ama koşarak sana gelen kimseye gelince,

Ve o derin bir saygıyla ürpermektedir;

Sen ise ona aldırmıyorsun!

Hayır, asla! Şüphesiz bu ayetler birer öğüttür.

Artık dileyen ondan öğüt alır.

O, şerefli ve saygın sayfalardadır.

Yüceltilmiş, tertemiz kılınmış sayfalarda.

Yazıcı elçi meleklerin ellerindedir.

Saygıdeğer, itaatkâr ve erdemli meleklerin.

Kahrolası insan, ne kadar da nankördür!

Allah onu hangi şeyden yarattı?

Bir nutfeden yarattı da ona ölçülü bir biçim verdi.

Sonra ona hayat yolunu kolaylaştırdı.

Sonra onu öldürdü ve kabre koydurdu.

Sonra dilediği vakit onu yeniden diriltip kaldıracaktır.

Hayır, doğrusu insan O'nun emrettiği görevleri henüz yerine getirmedi.

İnsan yediği yiyeceğe bir baksın!

Şüphesiz biz o suyu bolca akıttıkça akıttık.

Sonra toprağı göz göz yardıkça yardık.

Böylece orada taneler bitirdik.

Üzümler ve yoncalar.

Zeytinlikler ve hurmalıklar.

Ve ağaçları birbirine sarmaş dolaş gür bahçeler.

Meyveler ve çayırlar.

Sizin ve hayvanlarınızın yararlanması için.

Fakat o kulakları sağır eden korkunç çığlık geldiği zaman,

O gün kişi kardeşinden kaçar.

Annesinden ve babasından.

Eşinden ve oğullarından.

O gün onlardan her birinin başından aşkın bir derdi vardır.

O gün birtakım yüzler ışıl ışıl parıldar.

Güler ve sevinç doludur.

Ve o gün birtakım yüzlerin üzerinde de toz toprak vardır.

Onları kapkara bir karanlık kaplamıştır.

İşte onlar kâfirlerin, günaha batmış fâsıkların ta kendileridir.